आशाताईंच्या वाढदिवसानिमित्य...

गाणे हीच पूजा 

असे जिचे सूत्र 

अशी  एकमात्र 

आशाताई...

आरोहावरोह 

सूर ताल लय

द्रुत आणि ठाय

आशाताई...

शब्दांचे वैविध्य 

नेमक्या स्वरात 

सांगून जातात 

आशाताई...

खट्याळ ’स्टाईल’ 

अवखळ ढंग 

वेगळाच रंग 

आशाताई...

भूपाळीपासोनि

लावणीपर्यंत 

करिते श्रीमंत 

आशाताई...

गाण्यातली सारी

नजाकत,वर्म

म्हणजेच मर्म

आशाताई...

खटके,मुरक्या 

सरगम ताना 

तर्‍हा दावी नाना

आशाताई...

गाणे जगविते 

हास्य फुलविते 

व तृप्त करिते 

आशाताई...

माझ्या बंदिशींना

स्वर मिळो तुझे

हेचि स्वप्न माझे 

आशाताई...

सुधाकर कदम

तू मेरी दुश्मन नही...(हिंदी ग़ज़ल)

"साठवणीतील आठवणी"

विद्या बाळ आणि उत्तम कांबळे यांच्या खालील वक्तव्यांवरून सुचलेली रचना...

’देव’ ही संकल्पना माणसानं आपल्या एकटेपणावर,अचानक कोसळणार्‍या संकटांवर मात करण्याचं बळ मिळावं,आपलं दुःख हलकं करण्यासाठी एक मानसिक आधार हवा म्हणून निर्माण केली.त्याला तितपतच महत्व देणं ठीक.परंतूपुढे त्याचे अवडंबर माजवून कहींनी त्याचा धंदा मांडला,काहींनी तर त्याच्या भीतीनं इतरांचं शोषण,लुबाडणूक सुरू केली.संकटसमयी देवाचा धावा करून त्या द्वारे त्या संकटाशी सामना करायची शक्ती मिळवणं ठीक;परंतू त्याचं परावलंबित्व पत्करून,त्याच्या नसलेल्या अस्तित्वावर भार टाकून आपलं भवितव्य त्याच्या स्वाधीन करणं कितपत योग्य आहे ?
-विद्या बाळ- 

...विज्ञानाकडून विभूतीकडे वळून बुवाबाजीच्या नादाला लागून कितीतरी जण लुबाडल्या गेलेत.जिवाला मुकलेत...विज्ञानावर विश्वास ठेवणे म्हणजे म्हणजे श्रद्धाहीन असणे,असे काहीजण समजतात,ते बरोबर नाही.विज्ञान कुणाला श्रद्धाहीन बनवत नाही,तर श्रद्धा घासून-पुसून उघड्या डोळ्यांनी घ्यायला शिकवतं.आयुष्यातील प्रत्येक गोष्ट खरं तर अशीच घ्यायला हवी.विज्ञानवादी होणं म्हणजे नास्तिकवादी होणही नसतं.
-उत्तम कांबळे-

अंधश्रद्धा 

सार्‍या अंधश्रद्धा 
करिती उध्वस्त
आणि अस्तव्यस्त
माणसाला...

भोंदू महाराज 
भरावया पोट 
धंदा करतात 
अध्यात्माचा...

बाबा बापू झाले 
व्यवहारी ऐसे
सत्संगाला पैसे 
मागताती...

जीवघेणे डाव 
टाकोनिया गब्रु 
लुटतात अब्रु 
आश्रमात...

आपलं रोजचं 
रहाट गाडगं 
चालण्यासि वेग 
स्वतः द्यावा...

यश अपयशा 
’तो’चि बा कारक
वाटणं घातक
सर्वालागि...

परावलंबित्व 
यातूनच दिसे
भले-बुरे सोसे
तोचि खरा...

देवाला साकडे 
घालोनि व्हायचे
तेच होई साचे
प्रत्यक्षात...

चांगला माणूस 
म्हणोनि जगावे 
आणिक सोडावे 
कर्मकांड...

ज्याची भीती वाटे
त्याची भक्ती कशी 
हे ही विचारिशी
मनाला गा...

आपल्याला देव 
हवा सखारूप 
तर ते स्वरूप 
स्विकारार्ह...

विसंबल्यामुळे 
स्वयं व्यक्तिमत्व  
आणिक जे स्वत्व
आकळे ना...

आपुल्या प्रयत्ने 
बरे व वाईट
जे काही अफाट
आपुलेच...

भुलणार्‍या वाटे
जावो नये कोणी 
फक्त पस्तावणी
पदरात...

मारुतीची बेंबी 
गार गार म्हणे
बोट घातल्याने
विंचू डसे...

दूध, अभिषेक 
जेवणाचे ’भोग’ 
गरीबांना योग 
का न येई ?

आपुला आपण 
घेवोनि आधार 
हा भवसागर
पार करा...

सुधाकर कदम

"काट्यांची मखमल..." कनकवली १.१.११

आवेगी पाऊस...

आवेगी पाऊस 
असा बरसला 
देहासि भिडला
धरणीच्या ...

दाहि दिशातुन 
पिसाटत आला 
भोवती घुमला 
हळुवार ...

धिंगाणा घालोनि
वेडावल्यागत 
गर्जना करित 
लोटावला ...

वाटे पावसाचे 
मलमली वस्त्र 
होवोनि विवस्त्र 
पांघरावे ...

लखलखणारी 
एक वीज रेघ 
शक्तीचे अमोघ 
रूप दावि ...

तडतडणार्‍या 
अगणित सरी 
घाट माथ्यावरी 
ताल धरी ...

नवे धबधबे 
दुधाळोनि आले 
गर्जोनि हासले 
फेसाळत ...

ओसाड मनाच्या 
खडकावरती 
नवी जीवशक्ति 
कोंभाळली ...

टंच ओल्याचिंब 
जुन्या आठवणी 
मनाच्या रिंगणी 
फेर धरी ...

सुधाकर कदम