प्रबोधन...

एक आठवण १९८२ ची...

कास्तकार...

(अष्टाक्षरी)

सरकार बदलाने
आत्महत्या न थांबल्या ।

घुसमटले शिवार,
शेते-वाड्या स्मशानल्या ॥

इथून तिथून सारे
फोकनाड्या मारणारे ।
आश्वासने देऊनिया
सामान्या फसवणारे ॥

जमीन अधिग्रहण
विधेयक ‘शंकासुर’ ।
सामान्यांच्या मुळावर
उद्योगपत्यांचा वार ॥

कृषीक्षेत्र घटताहे
त्याचे कोणा नसे काही ।
उद्योगधार्जिणी दिसे
आपली ही लोकशाही ॥

नागरीकरण असे
खरे बकालीकरण ।
राजकारण्यांसाठी हे
मतांचे राजकारण ॥

नापीक जमीनीसवे  
सुपीक जमीनीवर ।
बांधते बिल्डर लॉबी
बहुमजल्यांचे घर ॥

सार्‍या प्रश्नांच्या मुळाशी
कुणा जावेसे ना वाटे ।
फक्त खुर्चीसाठी असे
पक्षांंचे तीर-कमठे ॥

-सुधाकर कदम-

१ मे २०१५

महाराष्ट्रदिन

Sanskruti Arts Festival,THANE.24/25/26 April,2015

 GAZALANKIT
उद्घाटन...

दत्तप्रसाद रानडे यांना स्मृतीचिन्ह प्रदान करताना....

"तसव्वुर" Urdu Ghazal

शायरा मोनिका सिंग यांना स्मृतीचिन्ह प्रदान करताना....

( एक विडंबन)

हजल... ( एक विडंबन)

"जरि दाखवती हे गवई शाहू न फुल्यांचा बाणा

प्रत्यक्ष गीत गाताना घेतात तुघलकी ताना..." 

या डी.एन.गांगण यांच्या गझलचे विडंबन...

कृपया कोणीही गंभीरपणे घेऊ नये,ही नम्र विनंती. 

जरि दाखवती हे कवई शाहू न फुल्यांचा बाणा
प्रत्यक्ष गीत लिहुनीया चाटतात का पायांना

भाषांतर करणार्‍याचे डबक्यातच बेडुक होते
जो तरन्नुमावर तरला तो पोपट एक शहाणा

उच्छाद मांडला आहे गायक नि गझलकारांनी
हा रसिक महाराष्ट्राचा अगतिक न केविलवाणा

बेइमान कुठले सांगा व इमानदारही कुठले
नांदून घरी दुसर्‍याच्या घे तिसर्‍याचाच उखाणा

खोर्‍याने उपसुन घेती देउनिया ‘टका’ कवींना
टाकती जणू उंटाच्या तोंडात जिर्‍याचा दाणा

कविता अन् गझलेमध्ये असतो ना फरक जरासा
हे समजुन ना घेणारे करतात उगीच ठणाणा 

सुधाकर कदम

८/४/१०१५

शब्द...