माझ्या मराठी गझल गायकीच्या कारकिर्दीवरून १९८३ मध्ये जेसीजतर्फे "Out Standing Young Person" हा पुरस्कार प्रदान करण्यात आला. "The pioneer in the introduction of marathi ghazal" असा उल्लेख असलेले हे  (पुणे येथे शिफ्ट होताना) अडगळीत पडलेले मानपत्र सापडले.ते आपणासमोर ठेवीत आहे.

घाव ओला जरासा होता

माझी आवडती स्वर-रचना व शब्द.रूपक तालाला वेस्टर्न टच देऊन ड्रम

 सेट,बेस गिटार आणि चुटक्यांचा र्‍हिदम देऊन केलेला वेगळा 

प्रयोग.सोबत वैशालीचा आर्त आवाज... व्वा क्या बात ! असं मीच 

स्वतःला म्हणतो..............



घाव ओला जरासा होता

वेदनेचा दिलासा होता

रात्र आली तशी गेली ही

चंद्र माझा फिकासा होता

शोध जेव्हा तुझा मी केला

गाव सारा सुनासा होता

सोबतीला कुणीही नव्हते

एक माझा उसासा होता

चार डोळे मुक्याने झरले

तिच सारा खुलासा होता

गायिका-वैशाली माडे

गझलकार-दिलीप पांढरपट्टे

संगीत-सुधाकर कदम

अल्बम
‘काट्यांची मखमल’,
युनिव्हर्सल म्युझिक कंपनी.

अर्वाचिन गीता

आम्ही खातो अमुच्या देशा /
राजकारण  अमुचा   पेशा //

कुणी निंदा कोणि वंदा /
भ्रष्टाचार अमुचा धंदा //

’सब मतदार बारा टक्के’ /
आम्ही खुर्चीवरती पक्के //

जनता जरी राही उपाशी /
आम्ही खाऊ फक्त तुपाशी //

करा आत्महत्या तुम्ही घरात /
आम्ही मशगुल घोटाळ्यात //

तुम्हालागी ’कर’ लावितो /
आम्ही ’भत्त्यासाठी’ मरतो //

निवडुन येण्या करतो ’थेर’ /
नंतर बनतो आम्ही ’शेर’ //

तुम्ही राबुन कमवा पैका /
आम्ही भरतो परदेशी बँका /

भक्तांचिया     सेवेसाठी /
आम्ही नेते बनतो ’ट्रस्टी’ //

तुम्ही   करा   देव  देव /
आमचा ’आत्मारामी’ भाव //

तुम्ही पिकवा माणिक मोती /
आम्ही भरतो अमुची पोती //

तुम्ही कर्म करा निष्काम /
आन्ही बघतो ’निळी फिल्म’ //

तुम्ही कर्तृत्वाने व्हावे मोठे /
आम्ही  वंशपरत्वे चखोटे // 


सुधाकर कदम

‘पी’कासो

हातामध्ये पेला 
तृषार्त हे ओठ 
कशासाठी पाठ 
फिरविता //१//

डोळ्यांनी पिण्याचे 
दिवस संपले 
म्हणोनि हे पेले 
भरतोय //२//

संध्याकाळसाठी 
थांबावे कशाला ?
घ्यावा एक प्याला 
दुपारीच //३//

देशी असो किंवा 
परदेशी असो 
बनावे ’पी-कासो’ 
चित्रावया //४//

तिचा गंध असा 
बसला अंतरी 
काय मातब्बरी 
अत्तराची //५//

समाजवादाला 
घालतसे साद 
सान-थोर भेद 
मिटवाया //६//

तुझा उपदेश 
असो तुझ्यापाशी 
माझी एक ’शिशी’ 
पुरे मज //७//

गंगाजल नको 
शेवटच्या क्षणी 
दारूच तक्षणी 
ओतावी त्वा //८//

सुधाकर कदम

वारकरी

आयुष्याचे गणीत

आयुष्याचे गणीत ज्याला कळले नाही 
थोडा थोडा रोजच मरतो जगतांनाही 

निरोप घेण्या आलो होतो तुझिया दारी 
ऐकु न गेले मंद उसासे निघतांनाही 

आणा-भाका घेउन सारे विसरलीस तू 
आठवते तरि ...विरहामध्ये जळतांनाही 

ओठावरती एक सुखाची लकेर दे तू 
आनंदाने गायिन मी ती मरतांनाही 

शोधुन काढू वाटा आपण सुख-दुःखाच्या 
मांडुन ठेऊ त्रैराशिक मग सरतांनाही

आप्त-सोयरे,मित्र-मैत्रीणी आणि हे जग 
मनात चाले रेखाटन धुळभरतांनाही 

प्रकाशताना कशास भ्यावे अंधाराला 
जाउनि थेट भिडावे,विपरित घडतांनाही 

मनासारखी जमली नाही कधीच मैफल 
कासाविस मी होत राहिलो गातांनाही

सुधाकर कदम 
२३ नोव्हेंबर २०१२